მე ერთდროს მეოცნებე ვიყავი… ვოცნებობდი ყველაფერ მწვანეზე და ჟღალზე, აი ისეთ ჟღალზე, როგორიც შენი თმებია.

მე ერთდროს ცხოვრების მწამდა. მწამდა ანაფორიანი მღვდლის და ცოტათი შენიც… შენიც მწამდა.

მიდი და შემოატრიალე შენი თავი ჩემსკენ. გაანადგურე უმანკოება, მაჩვენე გრძნობები.

მე ერთდროს მეოცნებე ვიყავი და ძალიან ბედნიერიც, რომ შენზე არაფერი გამეგო.

დღეს კიდევ ცნობიერებისგან დაცლილი დავეხეტები ქუჩიდან ქუჩამდე. ალკოჰოლით გონებაგაბრუებული და შენზე ფიქრებში დაკარგული.

ხოდა შეწყვიტე ეს დედამოტყნული ხმაური, მე სიმშვიდის მოპოვებას ვცდილობ. მკვდარი ბავშვის სული დაფრინავს გონებაში. აქ მე ვიქნები მეფე, შენ კიდევ პირველი ბარიკადი ჩემს წინააღმდეგ. მოკვდი! რა ხდება? მოკვდი! რატომ?! მოკვდი! მოკვდი!

და შენ მაინც არ გახსოვარ!!!!

რატომ? რატომ არ დაიმახასოვრე ჩემი სახელი?! ანგელოზების გალობა აღწევს ქრისტემდე. ციდან წამოსული მეტეორების წვიმა ჟლეტს მელიების გამგელებულ ბრბოს და არემარეს წითლად ღებავს… ჟღალად… ისეთივე ჟღალად, როგორც შენი თმებია.

მაჭამე ღვთიური ლიმონი, რომ დავიჭყანო.

ხელოვნური ვარდების ბაღში, პლასტენინის მზისგან წამოსული სითბოსგან გაოფლილი ვზივარ და პამელა ანდერსონზე ვათავებ. არა, ამ სამყაროზე ზედმეტად ბევრი ვიცი…

პამელა ჩემთან მოდის. პამელა პენისზე ხელს მახებს. პამელა თითის ერთი მოძრაობით მაცოცხლებს. პამელა კატასავით კნავის. პამელას უყვარს ჩინური ფეიერვერკი და უხარისხო პრეზერვატივი.

აი ეს წამიც და… ყველაფერი კარქადაა… ყველაფერი მწვენიერია…

ჯემალ ბაღაშვილი, იუმორინას ტაში და პამელა ანდერსონის ძუძუები…

ყველაფერი კარქადაა… ყველაფერი მწვენიერია…